Publication / Algemeen recht

Droomrecht

Droomrecht

2-02-2013

Letterlijk tien kilometer boven de aarde en halverwege tussen Curaçao en Nederland gezeten in een KLM toestel kan ik het na het diner en het dimmen van de lichten gedimd weer niet laten alledaagse gebeurtenissen langs de juridische meetlat te leggen. Al mijmerend vraag ik me af of je dromen juridisch zou kunnen omschrijven zodat je een correlatie tussen droom en recht zou kunnen maken. Zeg maar 'droomrecht'. En als dat zo is, bestaat er dan iets als een recht om te dromen?

Dromen over recht doe ik vaak genoeg dus dat bestaat zeker maar een recht op dromen ben ik niet tegen gekomen. En voor zover dat droomrecht al zou bestaan, ten opzichte van wie zou dat dan gelden? Doorgaans kan een recht tegen een ander worden ingeroepen maar van wie zou je nou een droomrecht kunnen afdwingen? Ik denk dan niet aan mijn recht op een ongestoorde nachtrust. Verstoring daarvan door een al te enthousiaste beginnende drummer als buurman kan ik afdwingen met een verbodsactie in kort geding met een beroep op de onrechtmatige daad die mij aangedaan wordt. Overlast van structurelere aard, zoals luide bachata muziek en dito dames van lichte zeden van de nabijgelegen snack kan ik bestrijden met een beroep op de Hinderverordening en allicht het overtreden van de vergunningsvoorwaarden. Maar daarmee is mijn nachtrust gered maar nog niet mijn recht om te dromen. Dromen kan overigens ook overdag en zelfs, weet ik uit ervaring, met ogen wijd open. Nee, ik denk niet dat er een ten opzichte van derden te handhaven droomrecht bestaat. Waar ik wel van overtuigd ben is dat het mijn volste recht is te dromen waarover ik wil. In die zin bestaat er dus wel een vrijheid van dromen, voor zover je al zelf kunt bepalen waarover je droomt. Maar stel dat dat laatste mogelijk is dan kan recht op dromen hoogstens qua tijd en plaats beperkt worden; denk maar op de werkplek onder werktijd of al deelnemend aan het drukke verkeer, maar op de inhoud van mijn droom ben ik alleenrechthebbende en kan ook niemand mij verbieden over iets (of iemand) te dromen of de inhoud van mijn droom kenbaar te maken.

Niettegenstaande mijn aldus autonoom droomrecht, zoals ik dat recht op de vrijheid van  dromen maar omschrijf, maak ik u deelgenoot van een mijner dromen.

Ik droom al een hele tijd van een Curaçao waar het besef van het hebben van een echte kenniseconomie is doorgedrongen. En in die droom vestigt de prestigieuze Harvard University, het afgelopen jaar wederom gekozen tot beste universiteit van de wereld, een filiaal op Curaçao. De overheid heeft de rode loper uitgerold en aan Harvard een flinke lap grond in erfpacht ter beschikking gesteld tegen de symbolische prijs van één cent per vierkante meter per jaar. Een taxholiday voorziet erin dat het filiaal geen belasting verschuldigd is over haar winsten en dat op het salaris van de aanvankelijk overwegend uit het buitenland afkomstige docenten en hoogleraren geen loonbelasting wordt geheven, terwijl ook ten aanzien van hun inkomstenbelasting een soortgelijke voorziening van kracht is. In mijn droom richt het filiaal van Harvard, dus zeg maar the Curacao Harvard School, zich op Zuid Amerikaanse en Caribische studenten die hier, veel dichter bij huis dan het koude Boston in de Verenigde Staten van Amerika, hun Harvard bull kunnen ontvangen na succesvol doorlopen van hun studie. Meer dan vijfduizend studenten bevolken de campus en huren bij inwoners van Curaçao een kamer of hokken samen in een gehuurd (studenten)huis. De overheid heeft slim ingespeeld op dit alles en geregeld dat een elektronisch via internet aan te vragen verblijfsvergunning voor een student of docent binnen drie weken na aanvraag gereed is mits de aanvrager lokaal tegen ziektekosten is verzekerd. Als tegenprestatie voor zoveel aardigheid in de ambtelijke- en eerder genoemde fiscale sfeer vraagt de overheid dat zowel studenten als docenten twee uur per maand besteden aan vrijwilligerswerk om onze samenleving (mensen en cultuur) te leren kennen en dat per jaar minimaal tien van onze slimste lokale studenten por nada kunnen studeren aan the Curacao Harvard School. De overheid is zelfs zo voorzienig geweest te eisen dat op korte termijn ook onze mensen moeten kunnen doceren aan the School en dat ook die mensen gratis moeten worden opgeleid. In mijn droom hebben de economisch onderlegde knappe koppen bij de overheid al lang uitgerekend dat die vijfduizend studenten en docenten allemaal gedurende hun tijd op Curaçao hun ouders en statistisch gezien minimaal nog anderhalf familielid op bezoek krijgen en dat bij iedere aanschaf van een spreekwoordelijk blikje cola door een student, docent of diens gast de net geïnstalleerde elektronische omzetbelastingkassa gaat rinkelen. Om van de te betalen kamer- en huishuur met logeergastenbelasting, autoaanschaf, te betalen verzekeringspremies, inkopen doen in de supermarkt en eten in restaurants etc. etc. maar te zwijgen.

Ik vind dat het hiervoor omschreven en door mij als zodanig benoemd autonoom droomrecht ook een ander kenmerk van recht draagt namelijk het kenmerk van overdraagbaarheid en draag de inhoud van mijn ongetwijfeld auteursrechtelijk beschermde droom(recht) aan u over met onherroepelijke toestemming tot reproductie! Volgens Marco Borsato zijn de meeste dromen bedrog, maar het is aan ons allen om het tegendeel te bewijzen en deze droom realiteit te laten worden!

Algemeen recht Publications

Read more publications